Spot je ooit een oude Deux Cheveaux met daarin een echtpaar en vijf teckels op de achterbank, dan is de kans groot dat je Angelique Verstegen en haar man bent tegengekomen. Vandaag deel drie uit de reeks gesprekken met de klantadviseurs van familieberichten.

 

Hoi Angelique, vertel eens over jouw carrierepad?

Ik heb een flink cv, hoor, haha. Ik ben mijn loopbaan begonnen bij de bank. Na 15 jaar vond ik het tijd voor een nieuwe uitdaging en ben ik terecht gekomen bij het Eindhovens Dagblad, als commercieel medewerker. Ik ging over het Onroerend Goed katern, dat toen iedere zaterdag uitkwam. De inrichting van de organisatie, de functies en de krant waren toen nog helemaal anders dan nu. Ik heb bij het Eindhovens Dagblad verschillende functies bekleed. Mijn laatste functie, voordat ik de overstap naar de Familieberichten maakte, was een allround functie van inbound sales binnendienst. In augustus 2017 tipte iemand me dat deze vacature openstond. Dat bleek een goede tip!

 

En nu is het alweer bijna vier jaar verder. Wat maakt jouw baan als klantadviseur Familieberichten anders dan de vorige banen?

Voor mij vooral het menselijke, echt iets kunnen betekenen. We dragen iets bij in een ingrijpende periode van families. Je denkt mee met nabestaanden en uitvaartverzorgers zodat er een mooie advertentie in de krant komt te staan. Dat is heel wezenlijk, het voelt toch anders dan het werk bij andere afdelingen. Minder commercieel. 

 

Ook jullie werken al meer dan een jaar thuis. Hoe is dat voor jou?

Ik woon in het zuiden van Brabant en werkte vanuit Nijmegen, best een eindje reizen dus. Het scheelt dan toch, zeker in deze drukke tijden, als je geen reistijd meer hebt en meteen kunt aanschuiven aan tafel. Dat was normaal wel anders, toen ik nog naar kantoor ging. Het scheelt ook dat ik niet alleen thuiszit, maar met man, dochter en onze beestenboel.

 

Beestenboel?

Tja… Ik wilde altijd graag een teckel en inmiddels zijn het er al vijf, in alle kleuren, haha. Plus nog een hond uit het asiel. Een kat. Kippen, vogels. Ik zie al een tijdje geen collega’s door het thuiswerken, maar de dieren zijn gelukkig elke dag weer blij om me te zien. Er is trouwens ook nog de trots van mijn man, onze oude 2CV uit 1961. Als we daar samen in zitten, honden op de achterbank, dan genieten we! 

 

Wauw, we zien het al voor ons. Zijn het trouwens nog steeds zulke drukke tijden?

Het is nog steeds wel heel druk, maar het voelt nu minder heftig. De grootste pieken wat betreft aantallen rouwadvertenties liggen achter ons, en we hebben veel nieuwe mensen ter versterking. Die nieuwe mensen in-leren kost ook tijd, maar dat doen we als team graag. Het is heel secuur werk dat we doen, je kunt je geen fouten veroorloven. Ook als nieuwe medewerker niet. Als je onze systemen door hebt als nieuweling dan ben je al een heel eind, daarna moet je InDesign onder de knie krijgen. Daarmee maken we de ‚Äėbijzondere‚Äô rouwadvertenties, met originele vormgeving.

 

Kun je dat zelf goed, vormgeven?

Ik vind het in ieder geval heel leuk om te doen! Zelf maak ik liever een echt gepersonaliseerd rouwbericht dan een ‚Äėtraditionele‚Äô. Ik haal er meer uit. Maar uiteindelijk gaat het er om wat nabestaanden graag willen, als zij tevreden zijn ben ik het ook. Ik heb wel eens gehad dat ik geen reactie kreeg, toen ik het eerste ontwerp voor een rouwbericht van een overleden moeder aan haar dochter stuurde. Toen het tegen de deadline liep heb ik gebeld. Ik kreeg haar vader aan de lijn, die me vertelde dat ze niet kon reageren omdat het rouwbericht haar z√≥ had geraakt. Het was precies zoals ze gewenst had. Dan ben ik ook even sprakeloos, dat is bijzonder om te horen.

 

Zijn er nog meer berichten die je zijn bijgebleven?

Ik zie regelmatig ‚Äėdubbele advertenties‚Äô voorbij komen, voor echtparen. Ze zijn dan heel kort na elkaar gegaan. Het moet als nabestaande een vreselijke verdrietige situatie zijn om dat mee te maken. En wat me altijd is bijgebleven is een meisje dat een In Memoriam wilde plaatsen voor haar vader. Ze belde op de sterfdag van mijn eigen vader. Ze wilde geen naamsvermelding en geen ondertekening. Alleen heel klein, heel kort: ‚ÄúPap, ik denk nog steeds aan je‚ÄĚ. Dat doet wat met je.

 

Dit was voorlopig het laatste gesprek met een medewerker van team Familieberichten. Astrid, Ben en Angelique deelden graag hun werk en leven met u. In de volgende nieuwsbrieven gaan we in gesprek met accountmanagers van onze afdeling Herinneringen.